Bakıcı konusuna çok profesyonel bakmadığımız için ya da doğru bakıcı bulmakta işimizi kolaylaştıran kurumların yetersizliği bu konuda belki de en önemli etken. Çalışan anneler de eş dost vasıtasıyla çocuklarını emanet edecekleri insanı seçmeye çalışıyorlar. 

Bütün bu karmaşa sonucunda birçok uzmanın ortak görüşü çocuğa aileye yakın insanların bakmasıdır. Olabiliyorsa anneanne ya da babaannelerin çocukların bakımı konusunda devreye girmesini istiyoruz. Hem aileyi hem de çocuğu daha kolay kabul edebilmeleri, aileyi ve aile tutumlarını iyi bilmeleri nedeniyle, üstelik aradaki kan bağından da kaynaklanan bir takım etkenlerden dolayı aileye yakın kişilerin çocuğun bakımını üstlenmesi bir çok sorunu önleyebiliyor. Bütün iyi niyete ve çabaya rağmen bazen bu tip yakın akrabaların olmadığı ya da çocuğun bakımını üstlenemedikleri durumlarda elbette ki profesyonel anlamda bu desteği almak, aileye yabancı bir bakıcıyla çalışmak gerekebiliyor. 

Burada da gerek çocuktan ve aileden kaynaklanan, gerekse bakıcının kendisinden kaynaklanan bir takım sorunlar nedeniyle pek çok bakıcının daha işin başında işi bıraktığını ve bazı anlaşmazlıklar yaşandığını biliyoruz. Bunlar genellikle bilindik sorunlar ama son zamanlarda sıklıkla duymaya başladığımız başka bir sorun gündeme geliyor ve bazı ailelerde, maalesef hiç düşünülmeyen ve beklenmeyen önemli sorunlar yaşanabiliyor. Bu durumu ‘Bakıcıyı Kıskanan Anne Sendromu’ olarak tanımlayabiliriz. 

Çocuğunun bakımı amacıyla eve gelen bakıcıyı, anne, benimsemekte sıkıntı yaşayabilir hatta zaman zaman kıskanabilir. Özellikle bakıcı ve çocuk arasındaki ilişki olumlu ve sağlıklıysa, anne kendi tahtının sarsılabileceği ve çocuğunun bakıcıyı daha çok seveceği endişesi yaşayabilir. Biliyoruz ki bu tür bir durum söz konusu değildir. Hiçbir çocuk, bir başkasını annesi yerine koymaz. Elbette ki kendisine bakan kişiyi sevebilir, iyi ilişkiler kurabilir ve zaten bakıcıdan beklenen de budur. Çocukla sağlıklı bir iletişim kurarak onun bakım ihtiyaçlarını karşılamak temel olarak bir bakıcının yapması beklenen görevdir. Anne de bakıcıya sadece çocuğunun bakımı konusunda görev vermiş olduğunu, eş, ev kadını ve anne olarak diğer tüm görevlerin kendisine ait olduğunu bilerek davranmalıdır. 

Özellikle çocuğun bakıcıya olan aşırı ilgisi çocuğun anneye olan ilgi ve sevgisiyle karıştırılamayacak kadar farklı bir konumdadır. Çocukların bakıcıyla kurduğu sağlıklı ve iletişime açık ilişki anneyi rahatlatmalı ve kendisini güven içinde hissetmesini sağlamalıdır. Bakıcıya olan sevgiyi kıskanmak aslında biraz annenin çocuğuna yeterince zaman ayırmadığı konusundaki suçluluk duygusundan kaynaklanır. 

Annenin bazen bakıcıyı, evde kendisinin yürüttüğü tüm görevlerden sorumlu bir birey olarak değerlendirdiği durumlarda çocuğunun her tür sorumluluğunu bakıcının üstlenmesini beklediğini ve bir süre sonra ortaya çıkan bu durumdan önce kendisinin rahatsız olduğunu gözlemliyoruz. Oysa, annenin çocuğunu bakıcısından kıskanmak yerine çocuk ve bakıcısı arasında kurulan bu sağlıklı ilişkiden dolayı işine daha rahat uyum sağlayabileceği göz önünde bulundurulmalıdır. Üstelik gün içinde kendisini seven ve ilgilenen bir bakıcıyla çocuğun da sağlıklı bir birey olarak yetiştiği ve evde anne babayla geçirilecek zamanların daha kaliteli ve daha verimli değerlendirilecek zamanlar olduğu unutulmamalıdır.